Statement:
In den beginne was er..., verwondering is misschien wel een begin..., in ieder geval niet het woord. Het licht dat zichtbaar maakt was er veel eerder, het zichtbare van de ons omringende wereld....
En met de verwondering het bewust worden van onszelf als degene die ziet...; in deze bewustwording ligt onze betekenis..., en de verandering van de omringende wereld..., de verandering in mijn houding tot die wereld..., tijd en ruimte spelen een rol in dat geheel van die ervaring die wij onze waarneming noemen.
Woorden... wat kunnen woorden zeggen over een beeld. Zeker in een tijd waarin de betekenis van het woord steeds meer aan inhoud lijkt in te boeten..., wordt misbruikt door ideologieën, systemen, individuen. Wat zegt een woord als we haar context niet kennen, niet de tijd nemen voor achtergronden, niet meer zorgvuldig kunnen formuleren wat we bedoelen omdat alles in "one-liners" uitgedrukt moet worden... snel en gemakkelijk. Taal dat een middel lijkt tot communicatie, maar in de tegenwoordige tijd leidt zij eerder tot miscommunicatie. Poëzie lijkt nog de meest zuivere vorm van taal, maar wie leest er nog poëzie...
Het onderscheidende tussen dier en mens wordt toegeschreven aan de taal maar ik vind taal indirect. Het kan nooit op zich staan, moet gebruik maken van een verhaal, of op zijn best -poëzie- een "beeld" oproepen.
Als we tot de essentie van ons waarnemen willen doordringen schieten woorden altijd tekort. Het essentiële ervaren van de omringende wereld en dus ons, immers deze wisselwerking is de constante in ons "zijn", ligt dieper dan het woord. Deze diepere waarneming, noem het bewustwording, ligt in ons "teruggeworpen op ons zelf zijn" in een ogenschijnlijk doelloos "Dah-Sein". De vormgeving aan dat "Dah-Sein" wordt gaandeweg ontdekt. Een zelf creërend proces. In het vormen van het beeld kunnen wij de essentie aanraken van deze constante wisselwerking tussen de ons omringende wereld en onszelf.
Dit is waar mijn schilderijen over gaan. De essentie van deze waarneming als geheel, in al zijn totale complexiteit te vatten. Wil ik dit op een zuivere manier doen dan zal ik het moeten doen met de pure schilderkunstige middelen die mij ten dienste staan en vanuit een fundamentele -lees abstracte- schilderkunstige taal.
Zelf spreek ik liever van een "concrete" schilderkunst. Een concrete schilderkunst waarin een synthese nagestreefd wordt van alle mogelijke tegenstrijdige facetten van dit totale waarnemen tot een afgewogen beeld. Het vergt overgave en concentratie, ondervraging en zelfkritiek, steeds opnieuw. Het constante gevecht tussen denken en doen, het denken dat in het doen vormgegeven moet worden, maar ook het doen dat het denken ontdekt.
Een aanraking van de verwondering. Telkens weer opnieuw.
© 2025 Peter Geerts